سازنده کانوکایاک به شما می گوید که در زمان های قدیم, مردم دریافتند که برگ ها و تنه ها در آب شناور می شوند, و متوجه شد که وزنی که برگها می توانند تحمل کنند بسیار کم است, و وزنی که صندوق عقب می تواند تحمل کند زیاد است. هر چه تنه ضخیم تر باشد, وزن بیشتری می تواند تحمل کند. همچنین بزرگتر. سازنده کانوکایاک به شما می گوید که مردم نیز متوجه شده اند که تنه استوانه ای در آب ناپایدار است., غلت خواهد زد, مردم نمی توانند روی آن بنشینند, و مردم اصلا نمی توانند روی این تنه استوانه ای حرکت کنند.
به این ترتیب, مردم از ابزارهایی مانند تبر سنگی استفاده می کنند, ادزهای سنگی, و بیل برای صاف کردن تنه های گرد درخت. بعدا, مشخص شد که کارکردن چوب با آتش راحت تر از تبرهای سنگی است. سازندگان کانو کایاک به شما می گویند که مردم تنه را با یک لایه ضخیم از گل مرطوب آغشته می کنند هر جا که نیازی به کندن آن نباشد., و سپس قطعاتی را که قرار است کنده شوند بسوزانید. به این ترتیب, قسمت سوخته به یک لایه زغال چوب می سوزد, و سپس با تبر سنگی خرد می شود, راحت تر است. کانوکایاک اینگونه ساخته می شود.
سازنده کانوکایاک به شما می گوید که در کتاب چینی باستان رکوردی وجود دارد “کتاب تغییرات-Xixi” که “چوب بریده یک قایق است”, به این معنی که کانوکایاک از چوب بریده شده ساخته شده است. در 1958, سه کانوکایاک در شهرستان ووجین کشف شد, استان جیانگ سو. طبق تحقیقات, آنها قایقران های دوره بهار و پاییز و دوره کشورهای متخاصم بودند. آنها بودند 11 متر طول, 0.9 متر عرض و 0.4 متر عمق. آنها اکنون در موزه تاریخ چین هستند.
