ورزش چیزی فراتر از عرق کردن است

1. ورزش با خودیاری روانی آغاز می شود

نمیدونم تو این حس رو داری یا نه: وقتی احساس ضعف می کنید, حتی اگر برای پیاده روی به طبقه پایین بروید, خلق و خوی غیر قابل توضیح آرام خواهد بود. من قبلا فکر می کردم که ورزش برای کاهش وزن یا خوش فرم شدن است, تا یک روز فشار بیش از حد برای نفس کشیدن است, دریافتم که ورزش یک امر روانی نیز هست “خودیاری”.

من یک کارمند اداری متوسط ​​هستم, حداقل هشت یا نه ساعت در روز جلوی کامپیوتر بنشینید. با گذشت زمان, نه تنها سفتی گردن, درد شانه, خلق و خوی بیشتر و بیشتر تحریک پذیر می شود. به خصوص اضافه کاری تا شب, مغز دراز کشیده هنوز در حال چرخش است, بی خوابی به یک امر عادی تبدیل شده است. بعدا, به توصیه یکی از دوستان, سعی کردم هر روز نیم ساعت بعد از کار به دویدن بروم.

2. ورزش فقط عرق کردن نیست, در مورد دوپامین است

صادقانه بگویم, اولش واقعا دردناک بود. وقتی برای اولین بار شروع به دویدن کردم, نفسم کوتاه بود, پاهایم سنگین شده بود, و من می خواستم بعد از پنج دقیقه تسلیم شوم. مخصوصاً اینکه دیگران را به راحتی ده کیلومتر می دوند, حتی یک کیلومتر با تلاش خودشان, شکاف روانی به ویژه بزرگ است. اما جادو این است که هر بار به آن پایبند هستید, کل فرد بسیار آسان تر می شود, به خصوص مغز روشن است, و خلق و خوی پایدار است. شبها سریعتر به خواب میروید و روز بعد احساس خیلی بهتری دارید.

بعد از چند هفته, متوجه شدم چیزهای کوچکی که قبلاً مرا دیوانه می کردند, مانند قطار با چند دقیقه تاخیر یا صدای همکارانم کمی سخت تر, به نظر نمی رسید آنقدر مرا اذیت کند. حالت ذهنی آرام تر و اضطراب به میزان قابل توجهی کمتر. ورزش نه تنها خواب و وضعیت جسمانی من را بهبود می بخشد, اما مهمتر, روی روحیه و شخصیت من تاثیر می گذارد.

بعدا, من برای درک آن در حین تمرین به دنبال اطلاعاتی گشتم, مغز دوپامین آزاد می کند, اندورفین ها, اینها “هورمون های شاد”, می تواند به طور موثر استرس و اضطراب را از بین ببرد, و حتی به عنوان داروهای ضد افسردگی طبیعی شناخته می شود. برخی از مطالعات همچنین نشان داده اند که ورزش هوازی تقریباً به اندازه مشاوره و دارو برای افسردگی خفیف مؤثر است.

اگرچه ورزش نمی تواند همه مشکلات زندگی را حل کند, قبل از اینکه بخواهیم از نظر عاطفی از هم بپاشیم، می‌تواند به ما راهی برای نفس کشیدن بدهد. هر دویدن یا عرق ریختن مثل آشتی با خودم است, به من یادآوری می کند که وقتی بدنم حرکت می کند, ذهن من همیشه در تله نخواهد بود.

3. کنترل بیشتری بر زندگی خود داشته باشید

اما این فقط شیمی نیست که همه چیز را تغییر می دهد. بزرگترین تغییر برای من در واقع احساس کنترل بود.

سرعت زندگی مدرن خیلی سریع است, تلفن های همراه مدام زنگ می خورند, کار هرگز انجام نمی شود, و بارها احساس می کنیم که زخمی شده ایم, توسط زمان و وظایف به جلو رانده شده است. با لیستی از کارهایی که باید انجام دهید از خواب بیدار می شوید, و با اطلاعات خوانده نشده بسته می شوید. با گذشت زمان, مردم شروع به توسعه حس می کنند “از دست دادن کنترل” – نه اینکه داریم زندگی می کنیم, اما این زندگی به ما فشار می آورد.

اما وقتی می دوم, به نظر می رسد جهان کند شده است. هدفون موسیقی آرام بخش می دهد, قدم ها و نفس کشیدن تا ریتم خود را شکل دهند, حتی اگر ترافیک سنگین باشد, پر سر و صدا, قلب من آرام است. به مدت نیم ساعت, مجبور نبودم حرف بزنم, مجبور نبود به پیام ها پاسخ دهد, فقط روی کسی که در آن لحظه بودم تمرکز کردم. فشاری وجود ندارد, بدون عملکرد, بدون KPI, فقط من و جاده زیر پایم. این حالت خلوص و تمرکز چیزی است که من به سختی در زندگی روزمره خود تجربه می کنم.

می توان گفت این یک فرار بود, اما ترجیح می دهم به آن زنگ بزنم “پیدا کردن خودم” در روند حرکت, دوباره با بدنم حرف میزنم, ریتم و تنفس را دوباره احساس کنید, و دوباره خودی را بیابید که می تواند سرعت خود را کاهش دهد, می تواند تمرکز کند, می تواند خالی شود. حتی اگر فقط برای نیم ساعت باشد, آن حس “مالکیت” وقتم کافی است تا به من کمک کند در برابر هرج و مرج و خستگی روز مقاومت کنم.

و, در طول زمان, متوجه شده ام که ورزش باعث شده کمتر مستعد تأثیرات بیرونی باشم. من از نظر عاطفی ثبات بیشتری دارم, من در تصمیم گیری هایم قاطع تر هستم. شاید این یکی دیگر از تجلیات باشد “احساس کنترل” : کنترل نکردن همه چیز, اما قادر بودن خود را در برابر عدم قطعیت های زندگی ثابت نگه دارد.

4. هر نوع ورزش شکل درمانی خاص خود را دارد

بعدا, من یوگا را امتحان کردم, شنا کردن, پیاده روی, و ورزش های مختلف به من احساسات متفاوتی داد.

1. یوگا باعث شد دوباره بدن را بفهمم و متوجه شدم که بسیاری از احساسات در بدن پنهان هستند, مانند قوز بلند مدت و اعتماد به نفس درونی;
2. شنا کردن نوعی آرامش شدید است, احساس احاطه شدن توسط آب باعث می شود مردم به اندازه بازگشت به رحم مادر احساس امنیت کنند;
3. راه رفتن بیشتر شبیه یک سفر معنوی است, قدم زدن در طبیعت, را “سر و صدا” در دل از خود فرود خواهد آمد.

5. ورزش نوشدارویی نیست, اما می تواند به شما کمک کند قوی تر شوید

البته, ورزش نوشدارویی نیست. نمی تواند همه مشکلات را حل کند, وام مسکن خود را برای شما پرداخت کنید, یا رئیس خود را به طور ناگهانی مهربان و کار خود را آسان تر کنید. واقعیت واقعیت می ماند, و سختی های زندگی فقط به خاطر اینکه چند کیلومتر دویده اید از بین نمی روند. اما اهمیت ورزش هرگز در مورد آن نیست “حل مشکلات”, بلکه ما را قادر می سازد تا در هنگام مواجهه با این مشکلات انعطاف پذیری بیشتری داشته باشیم.

زمانی که فرد از نظر جسمی و روحی خسته است, آنها به راحتی توسط مسائل بی اهمیت شکست می خورند. آنچه ورزش به ارمغان می آورد نه تنها قدرت بدنی بلکه تاب آوری ذهنی نیز هست. زمانی که روحیه‌ی ضعیفی دارید به شما یک خروجی می‌دهد و وقتی فشار وارد می‌شود کمی اعتماد به‌نفس به شما می‌دهد. مثل این است که زندگی کارت های بدی به شما داده است; ورزش کارت ها را بهبود نمی بخشد, اما به شما قدرت و آرامش می دهد تا هر کدام را بدون وحشت بازی کنید.

ورزش همچنین باعث می شود که متوجه شویم که هستیم “در کنترل”. شما می توانید انتخاب کنید که بلند شوید, بیرون بروید و عرق کنید بدون اینکه منتظر هیچ فرصت یا تایید دیگری باشید. این فرآیند که توسط خودتان آغاز و تکمیل شده است، به تدریج این باور را در ناخودآگاه شما ایجاد می کند “من می توانم چیزی را تغییر دهم”. و این باور به ویژه در مواجهه با جنبه های غیرقابل کنترل زندگی ارزشمند است.

حتی اگر فقط سی دقیقه در روز باشد, برای تبدیل شدن به یک تکیه گاه درونی کافی است. نه اینکه برای فتح دنیا به آدم قویتری تبدیل بشی, اما برای حفظ سرعت و یکپارچگی خود در این دنیای همیشه در حال تغییر.

6. به خود فرصت حرکت بدهید

بنابراین, اگر اخیراً احساس ناراحتی کرده اید, کمبود انرژی, و حتی باز کردن پرده ها خسته کننده است, چرا به خود فرصت حرکت نمی دهید? لازم نیست شدید باشد, همچنین نیازی به تعیین اهداف بزرگ از همان ابتدا ندارید. حتی چیزی به سادگی راه رفتن 5,000 قدم در روز, دور محله خود دور بزنید, یا انجام چند ست حرکات کششی در خانه یک شروع است.

متوجه خواهید شد که حتی یک عرق سبک یا فقط چند دقیقه حرکت می تواند خلق و خوی شما را شل کند. اغلب, این نیست که ما واقعاً “نمی تواند آن را انجام دهد,” اما اینکه ما برای مدت طولانی در دام احساسات خود گرفتار شده ایم و برای بیدار کردن نشاط ذاتی خود به یک ضربه ملایم نیاز داریم.

این نشاط نیازی به راضی کردن کسی یا رسیدن به هدف خاصی ندارد; به سادگی برای شما وجود دارد. مثل روشن کردن یک لامپ است, به شما این امکان را می دهد که ریتم و جهت خود را دوباره در میان شلوغی و هرج و مرج زندگی ببینید.

در نهایت, من می خواهم نقل قولی را به اشتراک بگذارم که واقعاً دوست دارم:

“ورزش به معنای تغییر دیدگاه دیگران برای شما نیست, آنها در مورد تغییر نگاه شما به جهان هستند.”