1. Exercise begins with psychological self-help
I don’t know if you have this feeling: when you are feeling low, even if you just go downstairs for a walk, the mood will be inexplicably relaxed. I used to think that exercise is to lose weight or shape up, until one day the pressure is too much to breathe, I found that exercise is also a psychological “self-help”.
I’m an average office worker, sitting in front of a computer for at least eight or nine hours a day. با گذشت زمان, not only the neck stiffness, shoulder pain, the mood is becoming more and more irritable. Especially overtime into the night, a lying down brain is still turning, insomnia has become the norm. بعدا, on the recommendation of a friend, I tried to go jogging for half an hour after work every day.
2. Exercise isn’t just about sweat, it’s about dopamine
To be honest, it was really painful at first. When I first started running, my breath was short, my legs were heavy, and I wanted to give up after five minutes. Especially to see others easily run ten kilometers, even one kilometer of their own efforts, the psychological gap is particularly large. But the magic is that every time you stick to it, the whole person becomes a lot easier, especially the brain is clear, and the mood is stable. You fall asleep faster at night and feel much better the next day.
After a few weeks, I noticed that the little things that used to drive me crazy, like the train coming a few minutes late or my co-workers sounding a little tougher, didn’t seem to bother me as much. A calmer state of mind and significantly less anxiety. ورزش نه تنها خواب و وضعیت جسمانی من را بهبود می بخشد, اما مهمتر, روی روحیه و شخصیت من تاثیر می گذارد.
بعدا, من برای درک آن در حین تمرین به دنبال اطلاعاتی گشتم, مغز دوپامین آزاد می کند, اندورفین ها, اینها “هورمون های شاد”, می تواند به طور موثر استرس و اضطراب را از بین ببرد, و حتی به عنوان داروهای ضد افسردگی طبیعی شناخته می شود. برخی از مطالعات همچنین نشان داده اند که ورزش هوازی تقریباً به اندازه مشاوره و دارو برای افسردگی خفیف مؤثر است.
اگرچه ورزش نمی تواند همه مشکلات زندگی را حل کند, قبل از اینکه بخواهیم از نظر عاطفی از هم بپاشیم، میتواند به ما راهی برای نفس کشیدن بدهد. هر دویدن یا عرق ریختن مثل آشتی با خودم است, به من یادآوری می کند که وقتی بدنم حرکت می کند, ذهن من همیشه در تله نخواهد بود.
3. کنترل بیشتری بر زندگی خود داشته باشید
اما این فقط شیمی نیست که همه چیز را تغییر می دهد. بزرگترین تغییر برای من در واقع احساس کنترل بود.
سرعت زندگی مدرن خیلی سریع است, تلفن های همراه مدام زنگ می خورند, کار هرگز انجام نمی شود, و بارها احساس می کنیم که زخمی شده ایم, توسط زمان و وظایف به جلو رانده شده است. با لیستی از کارهایی که باید انجام دهید از خواب بیدار می شوید, و با اطلاعات خوانده نشده بسته می شوید. با گذشت زمان, مردم شروع به توسعه حس می کنند “از دست دادن کنترل” – نه اینکه داریم زندگی می کنیم, اما این زندگی به ما فشار می آورد.
اما وقتی می دوم, به نظر می رسد جهان کند شده است. هدفون موسیقی آرام بخش می دهد, قدم ها و نفس کشیدن تا ریتم خود را شکل دهند, حتی اگر ترافیک سنگین باشد, پر سر و صدا, قلب من آرام است. به مدت نیم ساعت, مجبور نبودم حرف بزنم, مجبور نبود به پیام ها پاسخ دهد, فقط روی کسی که در آن لحظه بودم تمرکز کردم. فشاری وجود ندارد, بدون عملکرد, بدون KPI, فقط من و جاده زیر پایم. این حالت خلوص و تمرکز چیزی است که من به سختی در زندگی روزمره خود تجربه می کنم.
می توان گفت این یک فرار بود, اما ترجیح می دهم به آن زنگ بزنم “پیدا کردن خودم” در روند حرکت, دوباره با بدنم حرف میزنم, ریتم و تنفس را دوباره احساس کنید, و دوباره خودی را بیابید که می تواند سرعت خود را کاهش دهد, می تواند تمرکز کند, می تواند خالی شود. حتی اگر فقط برای نیم ساعت باشد, آن حس “مالکیت” وقتم کافی است تا به من کمک کند در برابر هرج و مرج و خستگی روز مقاومت کنم.
و, در طول زمان, متوجه شده ام که ورزش باعث شده کمتر مستعد تأثیرات بیرونی باشم. من از نظر عاطفی ثبات بیشتری دارم, من در تصمیم گیری هایم قاطع تر هستم. شاید این یکی دیگر از تجلیات باشد “احساس کنترل” : کنترل نکردن همه چیز, اما قادر بودن خود را در برابر عدم قطعیت های زندگی ثابت نگه دارد.
4. هر نوع ورزش شکل درمانی خاص خود را دارد
بعدا, من یوگا را امتحان کردم, شنا کردن, پیاده روی, و ورزش های مختلف به من احساسات متفاوتی داد.
- یوگا باعث شد دوباره بدن را بفهمم و متوجه شدم که بسیاری از احساسات در بدن پنهان هستند, مانند قوز بلند مدت و اعتماد به نفس درونی;
- شنا کردن نوعی آرامش شدید است, احساس احاطه شدن توسط آب باعث می شود مردم به اندازه بازگشت به رحم مادر احساس امنیت کنند;
- راه رفتن بیشتر شبیه یک سفر معنوی است, قدم زدن در طبیعت, را “سر و صدا” در دل از خود فرود خواهد آمد.
5. ورزش نوشدارویی نیست, اما می تواند به شما کمک کند قوی تر شوید
البته, ورزش نوشدارویی نیست. نمی تواند همه مشکلات را حل کند, وام مسکن خود را برای شما پرداخت کنید, یا رئیس خود را به طور ناگهانی مهربان و کار خود را آسان تر کنید. واقعیت واقعیت می ماند, و سختی های زندگی فقط به خاطر اینکه چند کیلومتر دویده اید از بین نمی روند. اما اهمیت ورزش هرگز در مورد آن نیست “حل مشکلات”, بلکه ما را قادر می سازد تا در هنگام مواجهه با این مشکلات انعطاف پذیری بیشتری داشته باشیم.
زمانی که فرد از نظر جسمی و روحی خسته است, آنها به راحتی توسط مسائل بی اهمیت شکست می خورند. آنچه ورزش به ارمغان می آورد نه تنها قدرت بدنی بلکه تاب آوری ذهنی نیز هست. زمانی که روحیهی ضعیفی دارید به شما یک خروجی میدهد و وقتی فشار وارد میشود کمی اعتماد بهنفس به شما میدهد. مثل این است که زندگی کارت های بدی به شما داده است; ورزش کارت ها را بهبود نمی بخشد, اما به شما قدرت و آرامش می دهد تا هر کدام را بدون وحشت بازی کنید.
ورزش همچنین باعث می شود که متوجه شویم که هستیم “در کنترل”. شما می توانید انتخاب کنید که بلند شوید, بیرون بروید و عرق کنید بدون اینکه منتظر هیچ فرصت یا تایید دیگری باشید. این فرآیند که توسط خودتان آغاز و تکمیل شده است، به تدریج این باور را در ناخودآگاه شما ایجاد می کند “من می توانم چیزی را تغییر دهم”. و این باور به ویژه در مواجهه با جنبه های غیرقابل کنترل زندگی ارزشمند است.
حتی اگر فقط سی دقیقه در روز باشد, برای تبدیل شدن به یک تکیه گاه درونی کافی است. نه اینکه برای فتح دنیا به آدم قویتری تبدیل بشی, اما برای حفظ سرعت و یکپارچگی خود در این دنیای همیشه در حال تغییر.
6. به خود فرصت حرکت بدهید
بنابراین, اگر اخیراً احساس ناراحتی کرده اید, کمبود انرژی, و حتی باز کردن پرده ها خسته کننده است, چرا به خود فرصت حرکت نمی دهید? لازم نیست شدید باشد, همچنین نیازی به تعیین اهداف بزرگ از همان ابتدا ندارید. Even something as simple as walking 5,000 steps a day, taking a lap around your neighborhood, or doing a few sets of stretches at home is a start.
You’ll find that even a light sweat or just a few minutes of movement can loosen up your mood. Often, it’s not that we truly “can’t do it,” but that we’ve been trapped by our emotions for too long and need a gentle nudge to awaken our inherent vitality.
This vitality doesn’t need to please anyone or achieve any specific goal; it exists simply for you. It’s like lighting a lamp, allowing you to see your own rhythm and direction again amidst the hustle and chaos of life.
در نهایت, I would like to share a quote that I really like:
“Sports are not about changing the way others see you, they are about changing the way you see the world.”
